Over de Amerikaans-Israelische oorlog tegen Iran
Een herneming
De geschiedenis herhaalt zich niet. Ze begint telkens opnieuw.
Opnieuw de leugen van massavernietigingswapens.
Opnieuw de propaganda dat een volk uit de greep van dictatuur zal worden bevrijd.
Opnieuw de angst van Europese leiders om zich uit te spreken over wat er werkelijk speelt.
Wat we zien is een herneming, een réprise: een voorstelling die telkens opnieuw wordt uitgevoerd.
Maar net als Irak in 2003, vormt Iran geen onmiddellijke militaire dreiging voor de VS of Israel. Iran beschikt niet over nucleaire wapens, en de onderhandelingen tussen de VS en Iran over de inperkingen van het atoomprogramma waren in volle gang.
Nooit leverden Westerse militaire interventies en hun pogingen tot regime change iets anders op dan ontwrichting, puinhopen, burgerdoden, de opkomst van radicale milities, de implosie van het monopolie op geweld, en grootschalige buitenlandse economische exploitatie. Met Afghanistan, Irak, Libië, Venezuela als recente voorbeelden. In de huidige réprise is het waarschijnlijk dat de VS inzet op een regime-wissel op afstand: een vorm van imperiale disciplinering zoals in Venezuela: “zelfbestuur” onder militaire dreiging. Een oud script, in de felle kleuren van het MAGA imperialisme.
En ook nu laten Europese leiders het afweten. De E-3 (Frankrijk, Duitsland, de VK) en ook Nederland roepen vooral Iran op het geweld te staken, en delen hun afgrijzen van een regime dat haar eigen burgers uitmoordt. Over de Amerikaanse en Israëlische agressoren amper een woord. Dat het Netanyahu regime de afgelopen jaren meer dan 70.000 burgers uitmoordde blijft buiten beeld. Alleen Spanje veroordeelt de flagrante schending van het Internationale recht: de inbreuk op de Iraanse soevereiniteit, de daad van agressie, het ontbreken van toestemming van het Amerikaanse Congres, de veronachtzaming van de VN Veiligheidsraad.
Hoeveel hernemingen, hoeveel hypocrisie, kunnen we nog aan? Zolang dit alles zich slechts afspeelt op onze schermen? Zolang het de anderen blijven, die hun geliefden zien sterven? Komen we pas in actie als het onszelf betreft, of Groenland? Tot welke wereld behoren wij?
Of is het dit keer anders? Gaan we de straat op (zoals even, massaal, in maart 2003)? Sluiten we ons aan bij de Nieuwe Vredesbeweging?
Na zeventig jaar zijn de woorden van Aimé Césaire relevanter dan ooit.
“Dit Europa is niet bij machte zichzelf te rechtvaardigen conform de maatstaf van 'de rede' of 'het geweten'. Het zoekt zijn toevlucht meer en meer in een hypocrisie die nog afschuwelijker wordt naarmate zij minder kans ziet te bedriegen.”
(Aimé Césaire, Over Het Kolonialisme, 1955).